Archiwum kategorii ‘Materiały ze spotkań’


Nowy3mały
ŻYCIE I ŚMIERĆ NA MAXA

– Maksymilian Kolbe Czytaj dalszą część wpisu »

Udostępnij na:
  • Facebook
  • Śledzik
  • Digg
  • Wykop
  • del.icio.us
  • LinkedIn
  • Google Buzz
  • Google Bookmarks
  • RSS
  • email
  • Drukuj

Odpowiedzialność za SŁOWA…,
Łk 6,43.45

Nie jest dobrym drzewem to, które wydaje zły owoc, ani złym drzewem to, które wydaje dobry owoc. Po owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron. Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta.

Panie otwórz wargi moje.
A usta moje będą głosić Twą chwałę.  Ps 51,17 Czytaj dalszą część wpisu »

Udostępnij na:
  • Facebook
  • Śledzik
  • Digg
  • Wykop
  • del.icio.us
  • LinkedIn
  • Google Buzz
  • Google Bookmarks
  • RSS
  • email
  • Drukuj

PRZYJAŹŃ DUCHOWA

   Autor: M

Przyjaźń, jest to taki rodzaj relacji międzyludzkich, taki rodzaj więzi względem niektórych, który charakteryzuje się życzliwym towarzyszeniem w codzienności.

Przyjaźń możemy budować na każdym etapie życia oraz we wszystkich relacjach międzyludzkich: rówieśniczych, sąsiedzkich, wspólnotowych, zawodowych, narzeczeńskich, małżeńskich, rodzicielskich, religijnych, politycznych, bo przecież jak czytamy w liście do Rzymian: Nikt zaś z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie. (Rz 14, 7).
Zawieranie przyjaźni dokonuje się zazwyczaj w sposób spontaniczny.
Przyjaciel to ktoś, kto jest przejrzysty i jasny, wolny od dwulicowości człowiek.
Kiedy zaś przyjaciel posiada swoją własną rodzinę, często przyjaźnie te z osobistych przemieniają się w przyjaźnie rodzin i stają się przymierzem wzajemnego wsparcia i pomocy dwóch lub nawet więcej rodzin.

 

PRZYJAŹŃ DUCHOWA -co o niej wiemy? czy do niej dążymy?

Elred z Rievaulx – PRZYJAŹŃ DUCHOWA Czytaj dalszą część wpisu »

Udostępnij na:
  • Facebook
  • Śledzik
  • Digg
  • Wykop
  • del.icio.us
  • LinkedIn
  • Google Buzz
  • Google Bookmarks
  • RSS
  • email
  • Drukuj

Papież pragnie nam- wszystkim chrześcijanom przypomnieć zadanie, jakie na nas ciąży w każdej epoce i miejscu tj. GŁOSZENIE EWANGELII. Adhortacja jest kontynuacją refleksji nt. ewangelizacji co najmniej od Soboru Watykańskiego II. „Ewangelizacja jest głoszeniem Chrystusa, jakie jest dokonywane zarówno świadectwem życia jak i słowem” i „nie jest to propaganda a przede wszystkim składanie świadectwa”. – Papież Franciszek podkreśla, że ewangelizacja powinna się zaczynać od samego siebie i potwierdza to cytatami Pisma Św. : „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16,15; Por. Mt 28,19; Łk 24,47). Ewangelizację uważali Apostołowie za swój podstawowy obowiązek: „Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1Kor 9,16). Czytaj dalszą część wpisu »

Udostępnij na:
  • Facebook
  • Śledzik
  • Digg
  • Wykop
  • del.icio.us
  • LinkedIn
  • Google Buzz
  • Google Bookmarks
  • RSS
  • email
  • Drukuj

„Zadaniem streszczenia jakiegoś dzieła nie jest chęć zapoznania czytelnika z treścią tego dzieła, ale zachęcenie czytelnika do wnikliwego zapoznania się z tym dziełem”.
EVANGELII GAUDIUM
„Radość Ewangelii napełnia serca i całe życie tych, którzy spotykają się z Jezusem. Ci, którzy pozwalają, żeby ich zbawił, zostają wyzwoleni od grzechu, od smutku, od wewnętrznej pustki, od izolacji. Z Jezusem Chrystusem radość zawsze rodzi się i odradza. W tej adhortacji pragnę zwrócić się do wiernych chrześcijan, aby zaprosić ich do rozpoczęcia nowego etapu ewangelizacji, naznaczony ową radością i wskazać drogi dla Kościoła w najbliższych latach.” Tak zaczyna adhortację Ojciec Święty Franciszek. Czytaj dalszą część wpisu »

Udostępnij na:
  • Facebook
  • Śledzik
  • Digg
  • Wykop
  • del.icio.us
  • LinkedIn
  • Google Buzz
  • Google Bookmarks
  • RSS
  • email
  • Drukuj

Jozafat R. Gohly OFM

MODLITWY FRANCISZKAŃSKIE – część VIII

POZDROWIENIE CNÓT

.

1 Bądź pozdrowiona, Królowo Mądrości,

Pan niech cię strzeże z twą siostrą, świętą, czystą Prostotą.

2 Pani święte Ubóstwo,

Pan niech cię strzeże z twą siostrą, świętą Pokorą.

3 Pani święta Miłości,

Pan niech cię strzeże z twą siostrą, świętym Posłuszeństwem.

4 Wszystkie najświętsze cnoty,

niech was strzeże Pan, od którego się wywodzicie i pochodzicie.

5 Nie ma w ogóle na całym świecie żadnego człowieka,

który mógłby jedną z was posiadać, jeśli wcześniej nie umarłby.

6 Kto jedną posiada, a innym nie uchybia, posiada wszystkie.

7 I kto jednej uchybia, żadnej nie posiada i wszystkim uchybia (por. Jk 2,10).

8 I każda zawstydza wady i grzechy.

9 Święta Mądrość zawstydza szatana i całą jego przewrotność.

10 Czysta, święta Prostota zawstydza całą mądrość tego świata (por. 1Kor 2,6) i mądrość ciała.

11 Święte Ubóstwo zawstydza chciwość i skąpstwo, i troski tego świata.

12 Święta Pokora zawstydza pychę i wszystkich ludzi, którzy są ze świata, podobnie i wszystko, co jest ze świata.

13 Święta Miłość zawstydza wszystkie pokusy diabelskie i cielesne, i wszelką bojaźń cielesną.

14 Święte Posłuszeństwo zawstydza wszelkie ludzkie i cielesne pożądania,

15 i utrzymuje ciało w umartwieniu, aby było posłuszne duchowi i aby słuchało swego brata,

16 i czyni człowieka poddanymi uległym wszystkim ludziom, którzy są na świecie,

17 i nie tylko samym ludziom, lecz także dzikim i okrutnym zwierzętom,

18 aby mogły z nim czynić, co zechcą, na ile im Pan z wysoka pozwoli (por. J 19,11).

Czytaj dalszą część wpisu »

Udostępnij na:
  • Facebook
  • Śledzik
  • Digg
  • Wykop
  • del.icio.us
  • LinkedIn
  • Google Buzz
  • Google Bookmarks
  • RSS
  • email
  • Drukuj
Strona 5 z 13« Pierwsza...34567...10...Ostatnia »